jump to navigation

భయాంధ్రప్రదేశ్‌! Andhra Pradesh Seized with Fear నవంబర్ 2, 2009

Posted by M Bharath Bhushan in Culture, Economy, Essays, Identity, politics, Telugu (తెలుగు), YSR.
Tags: , ,
trackback

భయాంధ్రప్రదేశ్‌!

-కె.బాలగోపాల్‌
భయం నుంచి బయటపడి ధైర్యంగా ఆత్మస్థైర్యంతో మాట్లాడేటటువంటి ఆ ప్రజాస్వామిక విలువను కాపాడుకోవటం కూడా చాలా ముఖ్యమైన పనైపోయింది ఇవ్వాళ మన ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో. ఆత్మ స్థైర్యం, ధైర్యం, నిర్భీతి, ఈ ప్రజాస్వామిక విలువలు లేకపోతే హక్కులసాధన అయ్యేపనికాదు, ఇవి లేకపోతే మనం హక్కుల కోసం కొట్లాడట మనేది సాధ్యమయ్యేపనికాదు. అది చెప్పటం అవసరమని నేననుకుంటున్నాను.

సమాజం భయపడుతూ ఉంటే, నిజం చెప్పటానికి భయపడుతూంటే, అబద్ధాన్ని అబద్ధం అనడానికి భయపడు తూ ఉంటే ఏ హక్కులు సాధించుకుంటాం? దళితులు గానివ్వండి, కార్మికులు గానివ్వండి, ఉద్యోగులు గానివ్వండి, ఎవరైనా గానివ్వండి, సత్యాన్ని సత్యం అనగలగాల, అసత్యాన్ని అసత్యం అనగలగాల, నాకిది న్యాయమూ అని నిర్భయంగా చెప్పగలగాల.

అది సాధ్యం గాని చోట హక్కులు అనే మాటకు అర్థం ఉండదు. ఈ రాష్ట్రాన్ని భయం ఏలుతూ ఉంది. ఆ భయం నుంచి ఈ రాష్ట్రం బయటపడలేదు అని – పడింది అని ఒకవేళ అనుకున్నా ఎప్పుడైనా- రాజశేఖరరెడ్డి మరణం తరువాత జరుగుతున్నటువంటి పరిణామాలు స్పష్టం చేస్తా వున్నాయి.
ముఖ్యమంత్రిగా ప్రమాణ స్వీకారం చేసిన వ్యక్తి తన కుర్చీలో కూర్చోలేడు. ధైర్యం చాలడం లేదు.. తన తోటి మంత్రులు పని చెయ్యకపోతే, ఎందుకు పని చేయడం లేదు అని వాళ్ళనడగకుండా, ‘ఏం? మంత్రి ప్రతిరోజూ సంతకం చేయాలా సెక్రటేరియట్‌లో కూర్చోని?’ అని వాళ్ళ తరఫున ఆయనే జవాబు చెప్తున్నాడు. అడగటానికి ఆయనకు భయం. రాజశేఖరరెడ్డి చనిపోయినాక రాష్ట్రంలో ఎవరో అన్నారంట, ప్రతి పెద్ద ఆస్పత్రిలోను కూడ రోజుకో ఇరవై అయిదు ముప్పై అయిదు మంది గుండెపోటుతో వస్తుంటారు, పోతుంటారు, కొందరు మళ్ళీ ఇంటికి పోతుంటారు అని.

ఇవ్వన్నీ గూడా ఆ చావుకు సంబంధించిన మరణాలే అని బుకాయించారని ఒక ఆంగ్ల పత్రికలో ఆంగ్ల మీడియా చెప్పవలసివచ్చింది. మనకు« ధైర్యం చాలడం లేదు. ఇక్కడ మీడియాకు ధైర్యం చాలడం లేదు. ఇక్కడ వ్యాఖ్యాతలకు ధైర్యం చాలడంలేదు. అన్నిటినీ తీవ్రంగా విమర్శించే వ్యాఖ్యాతలుగా టివిలో కనిపించినటువంటి మహానుభావులు, పేర్లు చెప్పొద్దు, బాగుండదు, వాళ్ళకి సాధ్యం కాదు.

ఎటువంటి సమాజంలో జీవిస్తున్నాం మనం? ఈ సాధ్యం కాకపోవడం, నిజాన్ని నిజం అనలేకపోవడం, కొందరిలో భయం కావచ్చు, కొందరిలో అవకాశవాదం కావచ్చు, రెండూ కూడా ప్రజాస్వామ్యానికి వినాశకరమే, ఎందుకంటే, నిజాయితీ లేకపోతే, భయం ఉన్నా నిజాయితీ ఉండదు, అవకాశమున్నా నిజాయితీ ఉండదు, నిజాయితీ లేకపోతే ప్రజాస్వామ్యముండదు.హక్కుల సాధన సాధ్యం కాదు. హక్కులు సాధించుకోవడం సాధ్యంకాదు, ఇటువంటి సమాజంలో బ్రతుకుతున్నాం మనమూ అనే ఓ సిగ్గుపడే పరిస్థితి, బుర్ర రాములు అననే అన్నాడు. మనకు వాస్తవానికి ఉంది నెలరోజులుగా. అరే, గమనించలేదే మనం, ఇంతటి దౌర్భాగ్య పరిస్థితులలో మనమున్నామని మనకు మనమే చెప్పుకోవలసి వస్తుంది.

ఎట్లా దీన్నించి బయటపడాలా అనే ప్రశ్న వేసుకోవలసివస్తుంది. హైదరాబాద్‌లో బ్రతికిన వాళ్ళకు ఓ జ్ఞాపకం తప్పనిసరిగా వస్తుంది. ఎవ్వరూ మాట్లాడలేకపోతున్నారు. జగన్‌మోహనరెడ్డిని ముఖ్యమంత్రిగా చెయ్యకపోతే ఇది జేస్తాం అది జేస్తాం అనడం, ఇక్కడా అక్కడా దౌర్జన్యానికి పాల్పడటం చూస్తూ ఉంటే, హైదరాబాద్‌ నివాసులమైన మాకు 1992 జ్ఞాపకం వస్తుంది.
ఒక ముఖ్యమంత్రిని దించి మరొకరిని ఎక్కించడానికి పీకలు కోసిన ఆ మారణకాండ జ్ఞాపకం వస్తుంది. తండ్రి పీకలు కోసి ఆ రోజు ముఖ్యమంత్రులను మార్చాడు. కొడుకు అదే పని చేస్తాడా అన్న భయం. మీకిది అతిశయోక్తిగా అనిపియ్యవచ్చు బయట వాళ్ళకు. హైద్రాబాదులో బ్రతికిన వాళ్ళకు, చూసిన వాళ్ళకు, ఆ ఘటన కాలంలో అక్కడ జీవించిన వాళ్ళకు సహజంగా వచ్చేటటువంటి సందేహం.

ఎందుకు అనలేకపోతున్నారు ఈ విషయాలన్నీకూడా, ఎందుకు మాట్లాడలేక పోతున్నాం? ఈ జాతి, హక్కుల సాధనకు యోగ్యమైన జాతేనా? ఈ జాతి ప్రజాస్వామ్యానికి అర్హతున్న జాతేనా, ఈ తెలుగు జాతి? విమర్శకులుగా, మేధావులుగా, ప్రగతిశీల వ్యక్తులుగా పేరుబడ్డ వాళ్ళు, భయంలోపల తమ అవకాశాలు వెతుక్కుంటూ, దౌర్జన్యం లోపల తమకు అవకాశాలు వెతుక్కుంటూ, పోతూంటే, ఈ జాతి భవిష్యత్తు ఏమిటీ అన్న ప్రశ్న.

మేధావులు, బుద్ధిజీవుల పాత్ర ఎక్కువగా అంచనా వేయనక్కరలేదుగాని, నిజాయితీగల బుద్ధి జీవులు ఉండటమనేది ఒక సమాజం పురోగతికి ఒక అవసరమైన విషయమది. వాళ్ళ చేతిలో అంతా లేకపోయినా గూడా, నిజాయితీ ఉన్న బుద్ధిజీవులు లేరు ఈ ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో, ఈ తెలుగు జాతిలో, ఎంత బాధాకరమైన పరిస్థితి. భయం సంగతి పోనివ్వండి, రాజశేఖరరెడ్డి పథకాలలో భాగంగా ఒక ఇందిరమ్మ ఇల్లొచ్చినటువంటి ఒక బీదవాడు ఏడిచి, ఆయన చనిపోయాడని ఏడిస్తే నేనర్థం చేసుకుంటాను.

తనకు తెలిసింది అంతే ప్రపంచం, అంతకంటే సమగ్రమైన వివేచన తనకు సాధ్యం కాదు, ఆ సమాచారం లేదు, ఆ విశదీకరణ తెలియదు. ఆరోగ్యశ్రీ పథకం వల్ల, చాలాకాలం నయం కానివాడు, రోగం నయమయిన వ్యక్తి అయ్యో రాజశేఖరరెడ్డి చనిపోయాడని ఏడిస్తే నేను అర్థం చేసుకుంటాను. అంతకన్నా సమగ్రమైన విశ్లేషణలో అంతర్భాగంగా దానిని చూడటం ఆ వ్యక్తికి సాధ్యం కాదు. కాని దేన్నైనా ఒక మొత్తంలో చూడాలి, మొత్తంలో భాగంగానే ఆ భాగానికీ అర్థముంటుంది, మొత్తానికీ అర్థముంటుంది అని విశ్లేషించుకునేటటువంటి ప్రగతిశీల సంప్రదాయమున్న ఈ రాష్ట్రంలో, ఈ సంక్షేమ చర్యలు అన్నీ సంక్షేమచర్యలేనా? ఆ ప్రశ్న వేసుకోవచ్చు.

కొన్ని అవును, కొన్ని కాదు, కొన్ని ఆయనవి కానేకాదు. అదట్లావుంచి, ఏమి తీసుకుని ఏమిస్తున్నారు? ఇది ఇవ్వటానికి ఎంత తీసుకుంటూవున్నారు, ఏమి గుంజుకొని చేతిలో కొంత బెడుతున్నారు, ఎంత గుంజుకొంటున్నారు ఎంత పెడుతున్నారు అనే ప్రశ్న వేసుకుంటే తప్ప ఈ మొత్తం అర్థం గాదు, దాంట్లో భాగం అర్థం కాదు, ఆ సంక్షేమం అర్థం గాదు, అనే ఒక ప్రాథమిక విశ్లేషణ వివేచన చేయలేకపోతున్నారు అంటే అది భయమైనా, అది అవకాశవాదమైనా, ఏదో తమకోసం పొందామనేటటువంటి ఆకాంక్ష అయినా, దౌర్జన్యానికి భయపడి నోరు మూసుకునే పరిస్థితి అయినా, చాలా బాధాకరం.

ఎక్కడనుంచి వస్తున్నాయి ఇవన్నీ గూడా? ఎందుకు అకస్మాత్తుగా ఈ పదిహేను సంవత్సరాలలోనే, కోట్లాది రూపాయలు దీనికి దానికి మరొకదానికి పేదవాళ్ళకు ఇస్తున్నాము, ఇవ్వగలుగుతాము మేము అని కొందరు ఇస్తున్నారు? నేను ఇంకా ఎక్కువ ఇస్తాను అని ప్రతిపక్ష నాయకుడు చంద్రబాబు నాయుడు గారైతే ఫ్రీగా డబ్బులే ఇస్తాను, నగదు బదిలీ అన్నాడు.

ఏమిటీ దీని వెనకాలనున్నటువంటిది, ఇది ఇవ్వడానికి? ఇచ్చేవాడే ఆయన గెలిచుంటే, కొంతగాకపోతే కొంతైనా ఇచ్చుండేవాడు, ఇవ్వాళ గాకపోతే రేపైనా, ఈ దాతృత్వం వెనకాల, ఈ సంక్షేమం వెనకాల ఉన్నటువంటి ఒక టోటాలిటీ ఏమిటి? ఒక మొత్తం ఏమిటి? నరసింహారెడ్డిగారు చెప్పారు, ప్రపంచీకరణలో భారతదేశం భాగం అయిన తరువాత మిగులు చాలా పెరిగింది.

ఆ మిగులు విదేశీ మారక ద్రవ్యంలోనూ ఉంది, దేశం లోపల కన్సాలిడేటెడ్‌ ఫండ్‌లోనూ ఉంది. ఆ మిగులు నుంచి ఇవ్వగలుగుతున్నారు, చెయ్యగలుగుతున్నారు. ఆ మిగులు నుంచే అనేక సంక్షేమ పథకాలు అమలుచేయగలుగుతున్నారు. కానీ ఆ మిగులు పొందడానికి, ఆ ప్రపంచీకరణ అమలు చేయడానికి ఎంత లాక్కొంటున్నారు అదే ప్రజానీకం నుంచి, ఏమేమి గుంజుకుంటున్నారు అదే ప్రజానీకం నుంచి. ఒక హక్కుగా, ఒక పాలనా బాధ్యతగా, ఈ ప్రజానీకానికి అందవలసినటువంటి విద్యగాని, వైద్యంగాని, రోడ్లు గాని, రవాణా సదుపాయాలుగాని, వీటి మీద పెట్టవలసిన ఖర్చంత గూడా ఆపేసి, తగ్గించేసి, కార్పొరేట్‌ పెట్టుబడి కోసం, ఇన్‌ఫ్రాస్ట్రక్చర్‌ మీద ఖర్చు పెట్టుకొంటూ పోతున్నారు.

వైద్య వ్యవస్థ ఎట్లా నాశనమయ్యింది? విద్యావ్యవస్థ ఎట్లా నాశనమయ్యింది, రవాణా వ్యవస్థ ఎట్లా నాశనమయ్యింది, ఆ డబ్బంతా ఎక్కడికి పోయింది? ఇన్‌ఫ్రాస్ట్రక్చర్‌కి పోయింది, కార్పొరేట్‌ ఇన్‌ఫ్రాస్ట్రక్చర్‌కు పోయింది. అది మనం చూస్తూనే ఉన్నాం. ప్రజానీకానికి నిత్య జీవితంలో జీవనం కల్పించే ప్రకృతి వనరులు భూమి, నీళ్ళు, అడవులు, గాలి, 2 లక్షల ఎకరాలు ఈ రాష్ట్రంలో వాళ్ల నుంచి గుంజుకొని, ఈ కార్పొరేట్‌ సెక్టార్‌కు ఇవ్వబడుతున్నాయి, ఇవ్వబడ్డాయి కొంత.

అవంతా తీసేసుకొని, ఆ కార్పొరేట్‌ కంపెనీలకు ఇన్‌ఫ్రాస్ట్రక్చర్‌ తయారుచేసి, సదుపాయాలు తయారు చేసి, వాటిని ఆహ్వానించి, ఆ పెట్టుబడుల నుంచి, దాన్నించి వచ్చిన గ్రోత్‌ రేట్‌ నుంచి సంక్షేమం ఇస్తే, ఆ మొత్తంలో భాగంగా చూచినప్పుడు ఈ సంక్షేమానికి అర్థమేమిటి? చూడలేకపోతున్నావా నువ్వు? ఎందుకు చూడలేకపోతున్నావు? ఆ దృష్టి నీకు ఎందుకు లేకుండా పోతుంది? ప్రగతిశీలవాదులు, అభ్యుదయవాదులు, విశ్లేషణ చాతుర్యం ఉన్నవాళ్ళు అని పేరుపొందిన వాళ్లు. నేను అవకాశవాదమే అనుకుంటాను. అందుకే బుద్ధిజీవులు, తెలుగు బుద్ధి జీవులంటే ఇవ్వాళ సిగ్గుపడుతున్నాను. బహిరంగంగా ప్రకటిస్తున్నాను తెలుగుజాతి బుద్ధి జీవుల పట్ల నేను సిగ్గుపడుతున్నాను. నరసింహారెడ్డి విశ్లేషించి చెప్పుకుంటూ వచ్చారు.

ఆయన ఒక మాట అన్నారు. మనం హక్కుల గురించి ఎన్ని కోణాల నుంచి మాట్లాడినా, ఏమేమి చెయ్యవచ్చు, ఏ విధంగా మనుషుల మధ్య సౌభ్రాతృత్వాన్ని గాని, స్నేహంగాని, సహకారాన్ని గాని పెంపొందించుకోవచ్చు, ఏ విధంగా పరస్పర సహనం పెంపొందించుకోవచ్చు మతాలు కులాలు వీటి పట్ల, అని ఎన్ని మాట్లాడుకున్నా, ప్రపంచీకరణ, నయా ఉదారవాద పాలనా విధానాలు, ఆర్థిక విధానాలు, వాటి ఫలితంగా భౌతిక వనరుల పంపిణీ, వనరుల వినియోగం, దాన్నించి వచ్చే ఫలాల పంపిణీ వాటిని ఏం జేస్తున్నారు అని చూడకపోతే, మనం జేసే మిగిలిన పనులన్నీ గూడా అపరిపూర్ణంగా వుంటాయి.

సంపూర్ణంగా ఉండవు. దానిమీద తీవ్రమైన విమర్శ పెట్టాల్సిన అవసరం ఉంది. దృష్టి పెట్టాల్సిన అవసరం ఉంది. అవన్నీ మర్చిపోతే ఎట్లా? తెలియకకాదు, నరసింహారెడ్డిగారి మాటలు ఇదే మనుషులు గతంలో వినకా కాదు. చాలా బాధాకరమైన పరిస్థితి. ఇవ్వాళ భయం నుంచి బయటపడి ధైర్యంగా ఆత్మస్థైర్యంతో మాట్లాడేటటువంటి ఆ ప్రజాస్వామిక విలువను కాపాడుకోవటం కూడా చాలా ముఖ్యమైన పనైపోయింది ఇవ్వాళ మన ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో. ఆత్మ స్థైర్యం, ధైర్యం ప్రజాస్వామిక విలువలు, ఇవి లేకపోతే హక్కుల సాధన అయ్యేపనికాదు, ఇవి లేకపోతే మనం హక్కుల కోసం కొట్లాడటమనేది సాధ్యమయ్యే పనికాదు. అది చెప్పటం అవసరమని నేననుకుంటున్నాను.
……

అక్టోబర్‌ 2, 2009 అనంతపురంలో మానవహక్కుల వేదిక మూడవ రాష్ట్ర మహాసభల్లో కె. బాలగోపాల్‌ చేసిన ప్రసంగంలోని కొన్ని భాగాలు ఇవి. సుమారు మూడు సంవత్సరాల పాటు, ఈ అక్టోబర్‌ 7 దాకా, ‘ఆంధ్రజ్యోతి’లో ప్రతి పక్షం రోజులకు ఒకసారి బాలగోపాల్‌ వ్యాసాలు రాస్తూ వచ్చారు. నిశితమైన దృక్పథం, సరళమైన వ్యక్తీకరణతో ఆంధ్రజ్యోతికి ప్రతిష్ఠాకరమైన రచనలు అందించిన బాలగోపాల్‌కు కృతజ్ఞతాపూర్వకమైన నివాళి అర్పిస్తున్నాం.
-ఎడిటర్‌

Source: Andhra Jyothi 21 Oct 2009

వ్యాఖ్యలు»

No comments yet — be the first.

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / మార్చు )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / మార్చు )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / మార్చు )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / మార్చు )

Connecting to %s

%d bloggers like this: